Dzień 16 – AYQ-SYD

Poranek tego dnia był bardzo spokojny, gdy wyszedłem z mojego pokoju na zewnątrz całe Pioneer’s Lodge wyglądało jak wymarłe. Prawdopodobnie większość osób pojechała oglądać wschód słońca oraz Uluru z bliska, gdy temperatura jest jeszcze znośna. Ja nie mogłem, gdyż powroty nie gwarantowały, że zdążę na transfer na lotnisko na mój lot.

Po wymeldowaniu okazało się, że w hotelowej poczekalni siedzą dwie znajome twarze – to Japonki z którymi nurkowałem w Cairns! Wstyd się przyznać, ale to one mnie poznały – ja musiałem chwilę pomyśleć zanim wpadłem na to czemu się tak do mnie uśmiechają. Okazało się, że lecimy do Sydney tym samym samolotem, tylko mają inny transfer więc spotkamy się na lotnisku.

Lotnisko w Ayers Rock jest malutkie – operują tu tylko Qantas (3 loty dziennie) i Virgin Australia (tylko jeden). Miałem nosa by szybko uciec z autobusu do środka terminala, gdyż zaraz za mną ustawiła się ogromna kolejka do stanowisk odprawy biletowo-bagażowej. To co chciałem, to dostałem – miejsce 6F, okno.

Po security można rozgościć się w poczekalni z widokiem na płytę lotniska. Obok jeden z najdroższych barów lotniskowych jakie widziałem – mała kanapka i sok pomarańczowy – 14 AUD.

Lotnisko dysponuje dwoma bramkami, które w przypadku lotów do Sydney są wykorzystywane równocześnie. Qantas i Virgin Australia ustawiły tak swoje loty, że VA startuje 5 minut po Qantasie. Dziś będzie trochę większa przerwa, gdyż przylatujący z Sydney Embraer Virgin Australia spóźnił się.

Niestety dziewczyny mnie tak skutecznie zagadały w trakcie boardingu, że nie zrobiłem ani jednego zdjęcia dzisiejszemu E-190. Samolot ma malowanie Virgin Blue i rejestrację VH-VPM.

Cały lot spędziłem na pisaniu dla Was poprzedniej części relacji, zleciał mi bardzo szybko :) Załoga była bardzo miła, a bez pytania mój kubeczek z wodą w magiczny sposób co jakiś czas sam się napełniał :)
Podejście do Sydney tym razem wymagało zrobienia pętli nad całym miastem, by lądowanie odbyło się od zachodu. Niestety widoki na Harbour Bridge i operę musiałem zostawić pasażerom siedzącym z drugiej strony samolotu. Mi został jedynie widok na głębszą część zatoki Sydney.

Powrót pociągiem do miasta bezproblemowy, tylko trzeba było przełknąć gorzką pigułkę w postaci cen biletów pociągowych. Tutaj moja uwaga – nie dajcie się naciąć. Gdy będziecie kupowali bilet na pociąg, nie kupujcie biletu powrotnego, wcale nie jest tańszy, a maszyna wypluła mi bilet powrotny do stacji Domestic, który nie umożliwia podróżowania na lotnisko międzynarodowe. Przyzwyczaiłem się, że lotnisko to lotnisko – ale nie tu. Kolej Sydney rozróżnia te stacje i można się zdziwić próbując przejść przez bramkę w wyjściu ze stacji na lotnisku.

Tego dnia w Sydney nie będę Wam opisywał, bo nie było zwiedzania – musiałem się trochę przepakować, kupić pamiątki i pocztówki – takie tam turystyczne sprawy :) Za to mam chwilkę więc pora na…

Dzień 17 SYD-PVG + Shanghai

Na odprawę do Szanghaju trafiłem trochę późno, gdy zobaczyłem kolejkę wijącą się przez środek głównego korytarza łączącego kolejne wyspy check-inów, myślałem że miejsce przy oknie właśnie odleciało. Na szczęście miły Chińczyk w check-inie znalazł dla mnie jedno z ostatnich takich miejsc. Ostatni spacer po lotnisku i widok na “moją” maszynę. Muszę przyznać, że to jedno z najokropniejszych malowań jakie w życiu widziałem, ale A320 w tym malowaniu wygląda jeszcze gorzej.

Lecę dziś czteroletnią maszyną z numerem rejestracyjnym B-6506. Jej wnętrze niczym nie różni się od poprzednio poznanych samolotów A330 China Eastern. Po starcie z tyłu kabiny pojawił się taki namiot:

Pierwszy raz widziałem coś takiego ;) Chwilę później pojawiły się gorące ręczniki i pierwszy serwis. Do wyboru makaron z wieprzowiną lub ryż z rybą. Wolałem tę pierwszą opcję:

Tym razem catering raczej słaby – w makaronie było tyle sypanej papryki, że niewiele poza nią było czuć. Natomiast całkiem niezłe było ciastko cytrynowe i sałatka coleslaw.
Lot mijał dość nudno, na szczęście sporą jego część umiliła mi rozmowa z Chinką imieniem Yu, która siedziała obok. Inni zabijali nudę w inny sposób ;) :

Drugi serwis rozpoczął się dwie godziny przed lądowaniem – tym razem do wyboru wieprzowina lub kurczak. Wziąłem kurczaka, który okazał się pyszny. Posiłek został podany z ziemniakami z fasolką i talerzykiem z arbuzem i melonami. Była też niewidoczna na zdjęciu ciepła bułka.

Lądowanie w Szanghaju utwierdziło mnie w przekonaniu, że chińscy piloci opanowali miękkie lądowania do perfekcji.
Do miasta z lotniska Pu Dong można dostać się metrem, lub koleją magnetyczną Maglev, unoszącą się nad torem dzięki poduszce magnetycznej. Dzięki brakowi oporów pociąg ten potrafi osiągnąć prędkość 431 km/h, jednak zanim wybierzecie się na stację by się nim przejechać, upewnijcie się, że jesteście we właściwych godzinach. Pociąg bowiem osiąga pełną prędkość w tylko w dwóch około dwugodzinnych blokach czasowych w ciągu dnia.

Ja niestety byłem na lotnisku zbyt późno, więc musiałem zadowolić się “ledwie” 301 km/h. Koszt biletu w jedną stronę Maglevem to 50 Yuanów, a w dwie 80.

Nie jest to moja pierwsza wizyta w Szanghaju. Poprzednio byłem ty w 2006 roku i podróż Maglevem trochę straciła od tego czasu – nie ma już hostess przy wejściu do pociągu, ani uczucia luksusu jazdy nim. Pociąg dojeżdża do stacji Longyang Road, znajdującej się na obrzeżach centrum miasta. Tu można się przesiąść do metra. Co ciekawe, jest to ta sama linia, która dojeżdża do lotniska, więc Maglev tak na prawdę skraca czas podróży, ale nie jest niezbędny do dotarcia do portu lotniczego. Pociąg magnetyczny pokonuje dystans 30 km dzielący obie stacje w 7 minut i 20 sekund w godzinach szybszej jazdy, ta sama trasa przy ograniczeniu do 301 km na godzinę to 8 minut i 10 sekund.

Mam przy dalekich podróżach zasadę, że ostatnią noc przed wylotem do kraju spędzam w najlepszym hotelu na trasie. Nie inaczej było tym razem – dziś śpię w Novotel Atlantis Shanghai, dzięki promocji -50% Accora. Chciałbym w tym miejscu podziękować poznanej na recepcji Pani Kasi, która w tym hotelu pełni funkcję managera do spraw kontaktów z klientami. Widząc polskie nazwisko przydzieliła mi najlepszy dostępny pokój, za co jej dziękuję. Ucięliśmy sobie miłą pogawędkę, pozdrawiam serdecznie!

Nie tracąc czasu ruszam w miasto, by zrobić zdjęcia nocne Szanghaju. Pamiętałem, że najważniejsze wieżowce w centrum gaszą iluminację dość wcześnie, jednak byłem przekonany, że wcześnie to 23.00. Dało by mi to szansę dotarcia do Bund, skąd najlepiej widać panoramę miasta. Ledwie zdążyłem wyciągnąć aparat by zrobić pierwsze zdjęcia i światła zaczęły gasnąć – była to godzina 22.00. Jedyne sensowne zdjęcie:

Nie zdążyłem zrobić zdjęcia Shanghai World Financial Center, mojemu ulubionemu wysokościowcu tego miasta, ani też Perl Tower. No trudno, będzie trzeba tu kiedyś wrócić :)

Dzień 18 PVG-LHR

Na stację Maglev miałem jechać metrem, ale okazało się, że taksówka jest tak tania, że mi się odechciało. Za trasę około 7 km zapłaciłem 28 Yuanów, czyli około 14 zł. Tym razem sprawdziłem w Internecie rozkład jazdy kolejki i specjalnie przybyłem trochę później, by rozpędzić się do pełnych 431 km/h. Szybkość przemykających za oknem drzew robi wrażenie.

Taka ciekawostka…

Terminal 1 w Szanghaju od strony landside robi bardzo dobre wrażenie. China Eastern, dla której jest to główny hub ma bardzo dużo stanowisk odprawy check-in, do których prawie w ogóle nie ma kolejki.

Poprosiłem panią w stanowisku o miejsce przy oknie. Ta popatrzyła i stwierdziła, że niestety nic nie zostało, ale jeżeli dam jej jakąkolwiek kartę lojalnościową SkyTeam, to będzie mogła mi dać okno w wyjściu awaryjnym. Rewelacja! Karta FlyingBlue natychmiast znalazła się na ladzie.
Prawie trzynastogodzinny rejs obsługiwać będzie A330 o rejestracji B-5902.

Maszyna ma ledwie pół roku i została wyposażone w niemal identyczne fotele jak w Dreamlinerze LOT-u. Tak samo jak tam, rozkładając fotel, wysuwa się siedzisko. Przepraszam za bałagan ;)

Nie zabrakło tym razem systemu indywidualnej rozrywki, bardzo podobnego do tego znanego z LOT-u.

Pierwszy serwis daje do wyboru rybę lub wieprzowinę (znowu…). Tym razem gorąca część tacki bardzo dobra, natomiast sałatka nie do zjedzenia. Zwróćcie uwagę na łyżko-widelec ;)

Pora rozgryźć IFE. System składa się z dużego dotykowego ekranu i podobnego, lecz troszkę uboższego pilota znanego z polskich 787. W bazie systemu naliczyłem około 60 pozycji filmowych. Nie zabrakło też map, takich samych jak w LOT.

Jeszcze “tylko” 11 godzin i 20 minut…

W tym czasie przeczytałem Shanghai Daily – gazetę wydawaną po angielsku. Główne tematy to smog w mieście i wprowadzenie norm emisji podobnych do Euro V dla samochodów w Chinach. Można też było przeczytać o 101-letniej kobiecie, która umarła i obudziła się w dniu pogrzebu… cóż. Resztę czasu umiliłem sobie nadrabiając kinowe zaległości.

Drugi posiłek podano dość dziwnie, bo w połowie lotu – na 6 godzin przed lądowaniem. Tym razem do wyboru ryba lub wołowina. Na talerzu ta druga:

Cały posiłek bardzo dobry. China Eastern musi popracować nad stałością swoich posiłków – te są jak sinusoida.
Lądowanie w Londynie o czasie, jak zwykle bardzo miękkie.

Aby dostać się do hotelu z Terminalu 4, z którego korzysta China Eastern muszę: pójść do pociągu, pojechać nim do stacji T1/T3, przejść na stację autobusową i pojechać autobusem 6 przystanków (w darmowej strefie Heathrow). Po tych wszystkich kombinacjach wiem, że Heathrow będę unikał do jakichkolwiek przesiadek, zwłaszcza ze zmianą terminali.

Dzień 18 LHR-AMS-WAW

Jak kiedyś lubiłem Brytyjczyków, tak coraz mniej ich szanuję. Dzień zaczął się od okropnego angielskiego śniadania. Takie samo, ale o niebo lepsze jadłem w hotelu w Melbourne, mimo że angielskie ;)

Powrót do Warszawy mam KLM-em, oznacza to powrót na T4, czyli odwrócenie mojej trasy z zeszłego wieczoru. Na szczęście mi się nie spieszyło za bardzo, bo karty pokładowe wydrukowałem sobie już poprzedniego dnia w automacie przy okazji wizyty na T4. Dojazd do T1/3 całkiem sprawny, ale na pociąg do T4 musiałem czekać 20 minut. Już widzę minę tych, którzy mają krótką przesiadkę i nie zdążyliby przez rzadko kursujące między terminalami pociągi.
Na T4 wszyscy muszą się obowiązku odprawić przez automat – ja zrobiłem to już dzień wcześniej, więc ustawiłem się od razu do wspólnej kolejki do odpraw AF/KLM. Powiem Wam, że takiej odprawy to ja nie miałem przez całą moją trasę mimo, że podróżowałem także Low Costami. Mierzony i ważony był każdy bagaż podręczny – ściśle były przestrzegane ilości bagażu. Pani supervisor dosłownie wychodziła z siebie drząc się na pasażerów, którzy nie rozumieli do końca zasad dotyczących bagaży i nie rozumiejących czemu mają dopłacać do biletu. Na szczęście mój bagaż i torba na aparat szybko dostały odpowiednią przywieszkę KLM, że są w porządku. Bagaż ponownie był “trzepany” w gacie, oczywiście jeżeli ktoś już nadał bagaż rejestrowany, to dodatkowa sztuka oznaczała dla niego odpowiednią dopłatę.

Do Amsterdamu lecę Boeingiem 737-800 o rejestracji PH-BXN. Niestety nie ma zdjęć, bo aparat poszedł do schowka bagażowego pod sufitem, mój plecak się tam nie mieścił ze względu na ilość bagaży podręcznych, więc musiał pójść pod nogi. O tym, że aparat jest na górze zorientowałem się zbyt późno. Lot był bardzo krótki – ledwie 45 minut. W jego trakcie podano nam do wyboru słodką lub słoną przekąskę i napój. Bardzo dobrze, że lot trwał tylko tyle, bo kabina jest ciasna, samolot był pełny, a pan siedzący obok mnie się strasznie rozpychał. Pozdrowienia dla Pani Kapitan, która w wyjściu z przyjemnością podała mi rejestrację maszyny i powiedziała, że jej nazwa po holendersku oznacza “Blackbird”.

Amsterdam to moje ulubione lotnisko w Europie. Jest tu jasno, wysoko, wszystko jest świetnie oznaczone, dużo jest sklepów i wszystko się mieści w jednym terminalu.

Odwiedziłem reklamowany w magazynie pokładowym KLM Airport Park, czyli zieloną przestrzeń na lotnisku. Są tu leżaki, wielkie pufy do leżenia, sztuczne drzewa, a z głośników słychać odgłosy wody i ptaków. Jest też darmowe wifi. Bardzo fajne miejsce na wypoczynek między lotami.

Lot do Warszawy odbędzie się na niespełna rocznym Embraerze E190 KLM Cityhopper o rejestracji PH-EZV. Na szczęście sprawdziłem w automacie w AMS mapkę miejsc i zmieniłem sobie swoje siedzenie na 25A, które się odblokowało. Dzięki temu miałem ostatnie kilka rzędów foteli tylko dla siebie.

W panelach nad głowami zamiast zakazu palenia zapala się równolegle z nakazem zapięcia pasów zakaz używania urządzeń elektronicznych.

Do jedzenia dostajemy kanapki – jedna połówka z szynką, a druga z serem. Nie zabrakło też napojów, które później były jeszcze uzupełniane jeżeli ktoś miał ochotę na więcej.

Na sam koniec wszyscy dostali też po ciasteczku.

I tym oto widokiem w trakcie zniżania do Warszawy kończę tę relację…

Podsumowanie

Pokonałem samymi samolotami 32409 mil, czyli okrążyłem 1,25 raza Ziemię wzdłuż Równika. Czy było warto? Oj tak! Australia i Nowa Zelandia to cudowne miejsca, choć chyba bardziej niż przyroda podobali mi się tam ludzie. Byli zawsze uśmiechnięci, zadowoleni, nigdy nie robili problemów. “No worries, mate” to to co zawsze słychać, gdy się o coś ich prosi.
Pada pytanie – Australia czy Nowa Zelandia? Wróciłbym chętnie i tu i tu, ale moim miejscem jest Australia. Ludzie w Australii wydają się być milsi, do wszystkiego podchodzą bardziej “na luzie”.

Oba te kraje mają zupełnie inne, nieporównywalne krajobrazy. Australia to miasta, zwierzęta, pojedyncze parki narodowe, i niesamowicie wielki, pusty Outback. Nowa Zelandia to zieleń i góry, majestatyczne krajobrazy rodem z Władcy Pierścieni. Na pewno jeżeli ktoś się wybiera w tamte okolice powinien zajrzeć też na drugą stronę Morza Tasmana. Jak ktoś tu napisał, ludzie w Australii ubierają się dość elegancko, poza tym są niesamowicie towarzyscy. Prawdopodobnie wynika to z tego, że jest ich niewielu biorąc pod uwagę ilość przestrzeni jaką mają do dyspozycji, ale ja podróżując w zasadzie po samych miastach byłem w stanie to odczuć. Aż szkoda mi wracać do Europy, nie ze względu na pogodę, która jest lekko mówiąc średnia, ale ze względu na ludzi własnie, jak widziałem co się działo na Heathrow (przykład check-inu) to aż sam się zły robiłem. Czemu nie da się pozytywnie podchodzić do życia tak jak tam? Może to kwestia pogody, a może czegoś innego. Nie wiem… wiem, że tam żyje się przyjemniej i to czuć na każdym kroku.
Czy wrócę? Jeżeli będzie taka możliwość – nie jestem w stanie odpowiedzieć na pewno, bo mimo wszystko Australia jest droga. Jeżeli nie zarabia się w dolarach Australijskich, lub nie ma się płac na poziomie japońskim, lub przynajmniej zachodnioeuropejskim, to jest ciężko tam przeżyć dłużej. Na pewno chciałbym zobaczyć północ – Darwin i Kakadu, oraz przejechać przez środek Interioru. Problemem jest cały czas cena, bo za pieniądze które wydałem w Australii można by było zrobić trzy wyjazdy do Azji lub Ameryki Południowej.
Koszty
Jak już wiecie na loty wydałem około 8500 zł, cała 3-tygodniowa wyprawa zamknęła się w kwocie około 15 tysięcy złotych. W tym są wszystkie atrakcje (na których nie oszczędzałem), wyżywienie i noclegi (na których jak najbardziej oszczędzałem ;).
Podziękowania
Na sam koniec chciałbym podziękować wszystkim, którzy przyczynili się do powstania tej relacji w takiej formie jaką możecie teraz przeczytać. Zwłaszcza za uzupełnianie na bieżąco mojej wiedzy. Dzięki, że chciało Wam się to wszystko czytać no i mam nadzieję, że do zobaczenia na pokładzie samolotu gdzieś daleko! :)

…ale my jeszcze nie kończymy: na kolejnej stronie znajdziecie kilka luźnych uwag autora.